Είμαι ο Γιώργος Τασούλας
Διδάσκω, γράφω, και δουλεύω με το προζύμι και τη φυσική ζύμωση.
Είμαι από την Ήπειρο. Στο σπίτι όπου μεγάλωσα, όλα ήταν χειροποίητα και τίποτα δεν ήταν περιττό. Πάντα κάτι μαγειρευόταν στην κουζίνα, με φροντίδα, και πάνω από κάθε άλλο πράγμα στο τραπέζι, υπήρχε το ψωμί. Είχε τη δική του θέση και τη δική του φροντίδα.
Η μάνα μου μαγείρευε για όλους μας, αλλά το ψωμί στο μυαλό μου έμεινε δεμένο με τη γιαγιά. Όταν ζύμωνε, εγώ ήμουν δίπλα της και την έβλεπα. Δεν μου εξηγούσε, δεν μου έδινε οδηγίες· απλώς συνέχιζε αυτό που έκανε, κι εγώ έμενα εκεί. Με τον τρόπο της, μου περνούσε ό,τι ήξερε χωρίς να το λέει.
Δεν σκέφτηκα ποτέ τότε ότι αυτό ήταν εκπαίδευση. Νόμιζα απλώς ότι έτσι ζούσε ο κόσμος.
Πώς μπήκαν τα ερωτήματα
Όταν έφυγα από το σπίτι, κατάλαβα ότι ο κόσμος δεν ζούσε ακριβώς έτσι. Σπούδασα και έγραψα. Σχεδόν τρεις δεκαετίες στην εκπαίδευση. Τις καλές εποχές, παράλληλα, πέρασα και μια δεκαετία στη δημοσιογραφία.
Η δημοσιογραφία μου έμαθε να ερευνώ με σύστημα. Έμαθα ότι τα κείμενα δεν τα γράφεις για τον εαυτό σου. Τα γράφεις για κάποιον που δεν είναι μπροστά σου, και αυτό σε κρατά υπεύθυνο.
Η εκπαίδευση μου άφησε κάτι διαφορετικό. Με ανάγκασε να γίνομαι κάθε φορά πάλι αρχάριος. Μου άφησε επίσης κάτι που δεν διδάσκεται εύκολα: ότι ο ρυθμός της μάθησης δεν είναι δικός μου. Είναι του άλλου.
Έτσι έμαθα να δουλεύω.
Πώς δένουν τα κομμάτια
Για χρόνια, αυτά τα τρία πράγματα δούλευαν παράλληλα μέσα μου, χωρίς να μιλάνε μεταξύ τους. Το ψωμί ήταν δικό μου χόμπι. Η δημοσιογραφία και η εκπαίδευση ήταν η δουλειά μου. Δεν είχαν λόγο να μιλήσουν.
Στην πράξη
Κάποια στιγμή άρχισαν να συνεννοούνται. Ξεκίνησα να ψάχνω για το προζύμι όπως είχα μάθει να ψάχνω για ένα δημοσιογραφικό θέμα. Όσα ανακάλυπτα στην κουζίνα τα οργάνωνα όπως οργάνωνα ένα μάθημα. Και κάπου εκεί, χωρίς να το αποφασίσω, η Bobota γεννήθηκε.
Σήμερα είναι η δουλειά μου, και για πρώτη φορά νιώθω ότι όλα συνομιλούν. Στη Bobota χρησιμοποιώ όλα όσα έχω μάθει. Και συνεχίζω να μαθαίνω, γιατί αυτό συνεχίζει να με γεμίζει.
Τι κάνω σήμερα
Σήμερα η Bobota παίρνει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς μου. Τα workshops στην Αθήνα και online, τα ψηφιακά μαθήματα, η Βιβλιοθήκη, το newsletter. Όλα ζουν εκεί.
Συνεχίζω να γράφω. Άλλοτε για το ψωμί, άλλοτε για όσα άλλα συνεχίζουν να με ενδιαφέρουν. Και κάθε τόσο εμφανίζονται συνεργασίες με ανθρώπους και ομάδες που θέλουν να δουλέψουν πάνω σε κάτι μαζί μου, εκπαιδευτικά ή πιο πειραματικά.
Ό,τι κι αν κάνω, ο τρόπος είναι ο ίδιος. Χωρίς βιασύνη. Με προσοχή. Με σεβασμό στον άλλον.
Σε ευχαριστώ που με διάβασες.
Αν θέλεις να βρεθούμε από κοντά, σε περιμένω σε ένα workshop. Αν θέλεις να διαβάζεις νέα μου, υπάρχει το newsletter.
